Eterna Vintro (v.8)

(Kun frostblua kiel melodio kaj granda malĝojo)

Verso 1:
Blanka silento, nenia voĉo,
La suno mortis en hela nokto.
Arboj sen folioj, ombroj sen movo,
La mondo frostis en frosta trovo.
La river' glacia, flugas nenie,
Forpasis birdoj de libereco.
Nur vento krias en senfineco.

Rifreno:
Ho, eterna vintro! Viv' sen kompato.
La tempo mem dormas sub glacia vato.
Ni forgesis verdon, forgesis floron,
En senfina neĝo, en senfina ploro.
Koro glaciiĝas – malvarma, peza.
Ĉu ekzistas printempo, aŭ nur revo sen prezo?

Verso 2:
La tago kaj nokto egalas fratoj,
En palaco el prujno, el frosto la muroj.
Ni konstruis hejmon el brilantaĝo,
Kaj nomis ĝin vivo – sed estas kaĝo.
La fajro en kamen' nur sonĝas pri flamo,
Niaj varmaj spiroj – la lasta memoro,
Iĝas prujno sur vundo, sur vitra historio.

Rifreno:
Ho, eterna vintro! Viv' sen kompato.
La tempo mem dormas sub glacia vato.
Ni forgesis verdon, forgesis floron,
En senfina neĝo, en senfina ploro.
Koro glaciiĝas – malvarma, peza.
Ĉu ekzistas printempo, aŭ nur revo sen prezo?

Ponteto:
Ĉu iu ajn memoras la kanton de rivero?
La tuŝon de tero sub nuda piedo?
La odoron de tero post pluva ĉapelo…
Aŭ ĉu ĉio ĉiam estis nur ĉi tiu ĉielo?
Nur ĉi tiu neĝo?

Lasta Rifreno (pli laŭta, pli malespera):
Jes, eterna vintro! Viv' sen kompato!
La tempo mem mortis sub glacia vato!
Ni forgesis verdon, forgesis sunon,
En senfina neĝo, en senfina punon!
Koro rompiĝis – malvarma, muta.
Ne ekzistas printempo. La pordo estas fermita.

(Fino: instrumentala fadeniĝo, kiel forblovita neĝo)