Ami - İKİ NEHİR

[Giriş]

Bir şehir vardı…
Adı uzak, sesi suskun,
Kaderi ağır.

Ve o şehirde
iki kalp…
birbirine yazılmıştı.

⸻

[1. Kıta]

Sen bir Ankaydın,
küllerinden doğan.

Ben bir Turnaydım,
yolları yalnız aşan.

Biz kaybı öğrendik
erken yaşta.

Acıyı içimize gömdük,
susarak büyüdük.

Ama kader…
bizi yıkmak için değil,
bizi buluşturmak için yazılmıştı.

⸻

[Ön Nakarat]

Her yara
sana açılan bir kapıymış meğer.

Her gece
adını biraz daha yazmış kalbime.

Ve bütün yollar,
seni bana çıkarmış sessizce.

⸻

[Nakarat]

Sen Dicle oldun,
ben Fırat…

Ayrı aktık,
aynı denizi aradık.

Sen Anka oldun,
ateşle sınandın.

Ben Turna oldum,
sana doğru kanadım.

Dağlar sustu,
zaman yoruldu.

Ama biz…

birbirimize yenilmedik.

⸻

[2. Kıta]

Kırık hayallerin içinde
bir ev kurduk biz.

Eksik yanlarımızı
birbirimizle tamamladık.

Ben ilk kez
“evim” dedim bir kalbe.

Sen ilk kez
güvende kaldın bir seste.

Ve hayat…
bizi yeniden yazdı.

⸻

[Köprü]

Ey kader…

Ne aldıysan aldın,
ama bizi alamadın.

Çünkü aşk,
kaybetmekle değil,
vazgeçmekle ölür.

Biz vazgeçmedik.

⸻

[Final Nakarat]

Sen benim içimde
yanan bir Anka,

ben senin yoluna
düşen bir Turnayım.

Dicle çağırır Fırat’ı,
su unutur ayrılığı.

Ve biz…

iki ayrı nehir değil,
aynı denize akan tek hikâyeyiz.

⸻

[Outro]

Uzak şehirler biter…
zaman silinir…
isimler unutulur…

Ama bazı aşklar…

ne zamana,
ne kadere,
ne de ölüme yenilir.

Sen ve ben…

aynı hikâyenin
iki nefesiyiz.